Louis Philippe Marie Victor, Leopoldo II, nació en Bruselas en 1835 y murió en 1909 en esa misma ciudad. Sucedió a su padre, Leopoldo I, en el trono de Bélgica. Fue rey de los belgas y propietario del Estado Libre del Congo. Leopoldo ingresó en el Ejército belga siendo muy joven y realizó numerosos viajes por todo el mundo, lo que marcaría su política expansionista. Contrajo matrimonio con María Enriqueta de Austria en 1853. Leopoldo se creía un empresario muy astuto, ya que estudiaba los registros sobre el comercio con sus ex-colonias latinoamericanas. Se mantuvo neutral ante la guerra franco-prusiana de 1870. Tras su muerte le sucedió en el trono su sobrino Alberto. La colonia más importante de Bélgica fue el Congo. En principio esta colonia fue administrada y dirigida por el rey Leopoldo II porque era de su propiedad privada como se estableció en 1885 en la Conferencia de Berlín. Esta colonia era muy importante para la economía de Leopoldo porque ese territorio era dirigido a la explotación de materias primas, sobre todo caucho y marfil. Además, en esta colonia se desarrollaba una verdadera política de ocupación ya que los altos cargos eran ocupados por blancos que dominaban a los indígenas, un ejemplo claro de colonia de explotación. Para mantener el control de los indígenas se impuso un régimen de terror, dando lugar a una gran cantidad de muertos, que algunos historiadores evaluaron en cerca de cinco millones. En 1900 la prensa internacional comenzó a informar sobre el abuso sufrido en ese tipo de colonias, lo que llevó en 1908 a que el rey Leopoldo II cediera la colonia a Bélgica, y pasó a llamarse el Congo Belga. En la novela "El corazón de las tinieblas", de Joseph Conrad, el personaje principal realiza un viaje por el Congo en tiempos de Leopoldo II, reflejando las atrocidades cometidas. La película "Apocalipse Now" está basada en parte también en esta novela, estableciendo así un paralelismo con la Guerra de Vietnam.
Juan Carlos Rey Vázquezviernes, 19 de febrero de 2010
jueves, 18 de febrero de 2010
India: A xoia da Coroa
Antía García Diéguez
¿El Doctor Livingston, supongo?
Raquel Nogueira Fuertes
MªIsabel Fulgueira Quintás
O Imperialismo británico
Javier Cabana Soengas
martes, 16 de febrero de 2010
A construcción do Canal de Suez

Na época dos faraóns, xa existía un desexo por unir o Mar Vermello co Mediterráneo. En 1850, construíuse un servizo ferroviario entre Alexandría e o Mar Vermello, que permitiu viaxar dende Europa á India aforrando 8.000 quilómetros, é dicir a volta ó Cabo de Boa Esperanza. En 1954, e coa oposición dos ingleses, Fernando Lesseps obtivo, grazas a emperatriz de Francia (muller de Napoleón III), un permiso de 99 anos para construír e operar o canal. Así comeza a construción no ano 1859 con fondos aportados polos franceses e os exipcios. O arquitecto foi o austríaco Aloís Negrelli, e a obra remata en 1869. Consistía nun gran burato (22m de ancho no fondo e 58m na superficie, con 8 m de calado) no que traballaron un millón e medio de exipcios morrendo máis de cen mil durante a obra. Era a primeira vez que “se modifica a faz da terra”, ademais de vencer moitos intereses económicos por parte das grandes potencias da época. Á súa inauguración asiste a emperatriz de Francia, e Giusepe Verdi compón para a ocasión a ópera "Aída" que é estrenada no Cairo en 1871. Hoxe en día, ten entre os extremos, 162 km de longo, 100 metros de ancho e 14 metros de profundidade. Tárdase en transitar polo Canal de Suez entre 12 e 16 horas. Crúzano 15.000 barcos por ano, cuxa carga, máis da metade das veces é petróleo. En 1875 Inglaterra comprou parte do Canal ós exipcios, pero no ano 1956, Nasser (estadista exipcio de orixes humildes que chegou a ser o presidente do país e o líder político máis influinte do mundo árabe na súa época) nacionalizouno, polo que o imperialismo inglés quedou moi debilitado. En 1967 a Guerra dos seis anos inutilizouno, pero en 1975 reavivouse. A cidade exipcia de Port Said, é o porto de entrada, lugar de abastecemento e acceso obrigatorio na punta norte, ao oeste do canal. Alí, atópanse dous enormes rompeolas e boias de amarre. Ao oeste do canal, está Port Fouad, unha cidade máis pequena.
Ana María Meilán Sánchez
domingo, 7 de febrero de 2010
A Conferencia de Berlín de 1885
Iago Montes Vázquez