Sorolla:" Nenos na praia"

Sorolla foi un pintor español impresionista, e tamén un dos máis prolíficos, con máis de 2200 obras no seu haber. Naceu en Valencia o 27 de febreiro de 1863. Quedou orfo sendo aínda moi neno. Recibiu un premio pola súa constante aplicación no debuxo das figuras cando aínda non tiña os 20 anos cumpridos.En 1879 ingresa na Escola Superior de Belas Artes. En 1880 consegue outro premio por unha das súas obras. En 1894 viaxou a París donde empezou a utilizar o luminismo, moi importante nas súas obras a partir dese momento. Desde 1914 traballou como profesor de composición e cor na Escola de Belas Artes de Madrid. en 1920, mentres pintaba no xardín da súa casa en Madrid, sufre un ataque de hemiplexía que o mermou nas súas facultades físicas e mentais. Morreu o 10 de agosto de 1923.
A obra "Nenos na praia" pertence a unha das etapas máis exitosaso autor. Vense tres nenos na area dunha praia, á beira do mar. As pinceladas, grandes e continuadas, forman os corpos dunha maneira pouca minuciosa, sen liñas, propia da pintura impresionista francesa. Os nenos parecen fundirse coas ondas do mar, formando unha escena tranquila, serena. Plasma unha escena ó aire libre, a pintura en plein-air, típica tamén do movemento impresionista. O que máis chama a atención son as sombras azules e violáceas, propias do pintor. Sorolla capta as sensacións do aire ao evaporarse sobre os corpos mollados conseguindo transmitir as calidades esmaltadas. Sorolla sempre se preocupou por captar as expresións, por iso vemos a mirada da figura central, aínda que non é unha face definida. Sorolla é o pintor, por excelencia, da luz mediterránea, perfectamente plasmada nas súas obras.
Jorge Gallego Rivas

Mata Hari: a historia dunha espía

Mata Hari foi o nome artístico de Margaretha Geertruida Zelle, una famosa bailarina de striptease e cotesá, condenada a morte durante a I Guerra Mundial acusada de espionaxe. Os tristes sucesos da súa vida como a morte dun fillo, o problema de alcoholismo do seu esposo e a súa constante soidade, fixo que contactara coas culturas orientais e que se convertera nunha cortesá de luxo. Mata Hari fíxose pasar por unha princesa de Xava e exerceu de bailarina exótica nos seus espectáculos. Tivo romances con importantes militares e homes da alta sociedade. Mentres exercía como bailarina e cortesá namorouse dun xove ruso, e aceptou o encargo de espiar para Francia a un embaixador alemán. Mata Hari aceptou ser espía para a República para seguir vendo o seu namorado. Cando os alemáns se enteran, téndenlle unha trampa; enviáronlle unha mensaxe cifrada cunha clave que os franceses sabían descifrar, deste xeito en París crerían que Mata Hari era unha espía dos alemáns e tamén dos franceses. Por isto foi declarada culpable de ser unha axente doble e foi levada a xuízo. As probas non foron concluintes. Durante o xuízo atribúeselle a frase: "¿Unha ramera?, ¡Si!; per unha traidora...xamáis. Foi fusilada e a súa cabeza estivo exposta no Museo de criminais de Francia ata 1958, ano no que foi roubada, seguramente por un admirador da bela Mata Hari.
Ana Vila García

Monet: A estación de Saint-Lazare

Esta pintura co título "A estación de Saint-Lazare" de 1877 é de Claude Monet, un dos máis grandes pintores impresionistas. O Impresionismo é unha corrente artística, principalmente pictórica, de finais do século XIX e que revolucionou o mundo da arte, poñendo a base das Vangardas do XX. Entre as características deste movemento atópase o amor pola paisaxe, que se convirte na protagonista do cadro, unha técnica de pincelada solta, en toques, o intento de plasmar a atmosfera nun determinado momento do día, coas condicións lumínicas dun intre determinado...Nesta obra , o tema é a importancia dos novos medios de transporte nas novas cidades industriais de finais do XIX. Monet descompón os obxectos en manchas e trazos de cor, sen liñas, utilizando esa pincelada solta tan propia dos impresionistas. As cores utilizadas son escuras, utiliza unha luz artificial que se mestura co fume, dando lugar a formas difuminadas. A obra atópase na actualidade no Museo d'Orsay en París.
Beatriz Martínez Blanco

O Impresionismo: Claude Monet

Claude Monet, un dos grandes pintores impresionistas, naceu o 14 de novembro de 1840 en París e morre o 5 de decembro de 1926 en Giverny. Recibiu as súas primeiras leccións artísticas da man de François Charles Ochard e foi alumno do gran pintor neoclásico Jacques Louis David. Cando tiña quince anos xa tiña fama de ser un bo caricaturista. Coa morte da súa nai, cando él tiña dezasete anos, abandoa o instituto para dedicarse á pintura. Coñece ó pintor Boudin, e con él iníciase na pintura ó aire libre e na paisaxe. En París estudia nunha academia. En 1861 tocoulle facer o servizo militar en Arxelia, alí enfermou de tifus, e tras pagar 3000 francos por deixar o exército, comprométese coa súa tía a seguir a súa carreira como pintor. Coñece a Camille Doncieuxcoa que casará anos despois. As súas obras, nas primeiras exposicións, foron moi criticadas, igual que as do resto dos impresionistas. Os problemas económicos e a inminente chegada dun fillo nesa mala situación, lévano a un intento de suicidio. O pintor impresionista Renoir, que vivía nunha situación moito máis desafogada, axuda á familia de Monet. Ao comezo da Guerra franco-prusiana, en 1870, Monet vaise a Inglaterra, donde continua a súa obra pictórica. Monet foi o pintor impresionista que mellor representou o espíritu desta corrente: a súa pincelada de toques, o refrexo da auga nos seus cadros, a atmosfera cambiante a partir da luz e da cor, as vibracións lumínicas...Monet retírase en 1890 a Giverny, alí pinta as súas fermosas Ninfeas do Xardín Xaponés que alí construe para o seu disfrute e para plasmar na súa pintura. Morre aos 86 anos, sendo recoñecido como un gran pintor. Estes días podemos admirar a súa obra nunha exposición dedicada a súa obra no Museo Thyssen-Bornemisza de Madrid.
Beatriz Martínez Blanco

Klimt: "O bico"

Esta obra segue os cánones do Simbolismo, é unha tea con decoracións e mosaicos e fondo dourado. Está exposta na Österreich Galerie de Viena. Na literatura máis recente (Julio Vives Chillida) interpretouse este lenzo desde a óptica da iconografía, como unha representación simbólica do momento no que Apolo bica á ninfa Dafne, que se está convertindo en laurel, dacordo co relato da metamorfose de Dafne que se atopa na obra de Ovidio. A súa visión debe completarse coa do friso de Klimt no comedor do palacio Stoclet de Bruselas, na que a metamorfose consúmase producindo un novo laurel. Trátase dunha perspectiva, apoiada pola literatura, que da un novo sentido a esta obra de Klimt nun contexto iconográfico, e non só metafórico, da historia da arte. Este cadro tivo gran influencia no video da abertura do anime Elfen Lied. Existe, asimesmo, unha canción, "El beso de Klimt"inspirada neste cadro, da polifacética artista madrileña Virjinia Glück.
Colaboración de Cristina Fernández Castro, profesora de Educación Plástica do IES Monterroso

El Romanticismo: Rosalía de Castro

Nació en Santiago de Compostela en 1837. Fue bautizada como María Rosalía Rita, su familia formaba parte de la baja nobleza gallega, aunque nunca se supo con certeza la identidad de su padre. En la escuela ya mostraba talento para la poesía, el dibujo, la música y la declamación. Rosalía de Castro contrajo matrimonio con Manuel Martínez Murguía, gran erudito y cronista de Galicia. Tuvo siete hijos Al año siguiente da a luz a su primera hija, Alejandra, a la que han de seguir seis hijos más. Rosalía es una destacada representante de "O Rexurdimento", aunque ella no aspiró nunca a la fama, de hecho, fue su marido el que la convenció para que publicara sus obras. Nunca disfrutó de buena salud, siempre estuvo luchando con la enfermedad. Vivió dedicada a su hogar, a sus hijos y a su marido. Su vida transcurrió siempre en su Galicia natal. Murió en 1885 a los cuarenta y ocho años en su casa de Padrón, que hoy es un museo. CSus restos se encuentran en el Panteón de Galegos Ilustres en San Domingos de Bonaval, en Santiago de Compostela. En cuanto a su obra literaria destaca su primer libro "La flor", "Cantares Galegos", en el que la autora asume la voz del pueblo gallego, "En las orillas del Sar" y "Follas Novas", obra en la que transmite su esencia vital. La fecha de publicación de "Cantares Gallegos", el 17 de Mayo de 1863, fue elegida para la conmemoración anual de las Letras Galegas. Rosalía, junto a Gustavo Adolfo Bécquer, es considerada representante del Romanticismo en España.
Pablo Martínez Costales

O Romanticismo pictórico

O Romanticismo é unha corrente cultural e artística que se espallou por Europa no século XIX. Significou unha nova estética e un novo sentimento traducíndose na arte polo gusto do exótico e pola natureza, ademáis da preferencia polas actitudes apaixoadas dos personaxes. Algúns dos principais trazos da pintura romántica son: o movemento nas composicións, o gusto pola cor, e as luces vibrantes, ademáis da importancia crecente da paisaxe. Un dos pintores máis importantes do Romanticismo foi Delacroix, autor da obra "A matanza de Quíos". É unha pintura de 1824, representa un episodio da Guerra de Independencia dos gregos contra os turcos otomanos, concretamente a matanza de 20000 habitantes das illas do Exeo. No cadro vense expresións de medo e de desesperación, reflexando a derrota dos gregos nesta triste batalla. Un oficial leva a unha muller espida, con expresión de terror; os máis heroicos son os que sufren a guerra. Esta obra se conserva na actualidade no Museo do Louvre.
Jennifer García Mariño